Het verdwijnende verschil tussen Facebook en tv

Een grafiek die ik vaak tijdens prospectiegesprekken teken. En soms ook later, wanneer ik de gevraagde FTE’s voor sociale media moet verdedigen. De grafiek visualiseert het aantal euro’s dat je moet uitgeven om een paar ogen te bereiken: de Cost per Impression.

Sociale vs traditionele media in cost per impression

Sociale media zijn qua Cost per Impression in het begin bijzonder duur. Het produceren van goede content kost veel geld en je doet het voor een marginaal publiek. Dan is televisie in het begin interessanter: een spotje en meteen een massa volk om te bereiken. Lage Cost per Impression, kat-in-bakkie.

Na verloop van tijd worden sociale media echter interessanter. Je publiek wordt steeds groter terwijl de kost nagenoeg gelijk blijft. Anders gaat het bij televisie waar de grootte van de investering en de grootte van het gewenste publiek onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Ongeacht hoeveel spotjes je gedraaid hebt.

Ook Facebook wil een broadcastmodel

Op Facebook staat dit voordeel van sociale media echter onder druk. Merken met een eigen publiek krijgen het moeilijker om dat publiek enkel met content te bereiken. De oplossing die Facebook biedt voor dit zelfgecreëerde probleem is eenvoudig: advertenties.

Dat maakt van Facebook een zware investering: eerst knokken om fans te verzamelen met content, daarna dokken om diezelfde fans met advertenties te bereiken.

Een oplossing: applicaties

Mits een goede combinatie van community management en campagnes blijft Facebook een interessant medium. In die campagnes moet wel meer aandacht geschonken worden aan slimme applicaties die ook op lange termijn de CRM database voeden met informatie over fans. Zo verklein je de afhankelijkheid van Facebook en kan je het opgebouwde publiek op eigen kracht blijven bereiken.

Facebook timeline, frictionless updates en de integratiemogelijkheden van Facebook bieden een uitgelezen kans om elke interactie met fans te vertalen naar een CRM entry. Wie een manier vindt om dit ook voor de fan interessant te maken, zal gauw een groter publiek bereiken met een relevantere boodschap. Het resultaat zou naast gelukkige fans ook een verhoogde return on investment moeten zijn.

Wat doen jullie om informatie van fans in een eigen database te krijgen?

Een jaar bij Talking Heads

Exact een jaar geleden begon ik aan mijn eerste dag bij Talking Heads. Zonder overdrijven het startschot van een zot jaar. Ik kon klanten als Luminus, Akzo Nobel en SD Worx helpen bij het uitbouwen van een aanwezigheid op sociale media, en beter nog: ik mocht meehelpen bij de uitbouw van het beste social media agency in België.

Er zijn een aantal dingen die ik het afgelopen jaar heb geleerd en die ik graag wil delen:

Failing is fine

Voor Talking Heads was ik aan de slag bij Youreca. Mijn eigen bvba waarin ik tussen mijn 18 en 24 jaar actief was. De plannen waren groots, de uitvoering is in vergelijking met de plannen eerder klein gebleven.

Er zijn verschillende manieren om naar die periode te kijken. Als een gefaald project, maar ook als een immens boeiende en uitdagende periode. Waar ik het meest trots op ben, is dat mijn visie op Youreca het afgelopen jaar genuanceerd is geworden: Ik ben blij dat ik Youreca gehad heb, en ik ben even blij dat ik er mee gestopt ben.

Ik probeer de fouten die ik daar gemaakt heb niet opnieuw te maken. Een work in progress, maar het lijkt aardig te lukken.

Karakter > skill

Iets waar ik al langer in geloof maar dit jaar nog sterker tot uiting is gekomen: karakter is belangrijker dan skills. Deels is dit een overtuiging uit noodzaak – skills heb ik op een school nooit geleerd – anderzijds merk ik het ook in de praktijk. De wil om te leren, te slagen en te durven falen brengt een mens veel verder dan om het even welke opleiding. Ik focus mijn werk dan ook op mijn karakter en het aanleren van nieuwe gewoontes, de skills volgen.

You don’t always want what you think you want.

Ik ben een koppige mens. Als ik een rode ballon wil moet je van ver komen om mij een groene te kunnen verkopen.

Bij Talking Heads lopen er mensen rond die daarin slagen. Die luisteren naar waarom die ballon per se rood moet zijn, en dan aantonen dat het eigenlijk een groene is die ik zoek. Een uitzondering.
Het resultaat is een meer open geest. De ballon moet ik nog steeds hebben, maar over de kleur kan gediscussieerd worden.

Don’t squeeze the goose, nurture it.

Ik ben sterk resultaatgericht en durf op die manier wel eens een gans doodknijpen om tot een gouden ei te komen. Dat werkt goed op de korte termijn maar wil op de lange termijn wel eens contraproductief zijn. Ik plan in 2013 volop verder te experimenteren met het – diervriendelijk – voederen van ganzen. Die gouden eieren zijn onderweg.

Geduld geduld geduld (en focus)

Veel projecten – waaronder youreca en oppassen.be – hebben hun potentieel niet waargemaakt door onder andere een gebrek aan geduld en een bijhorend gebrek aan focus. Grote plannen zijn niet genoeg, ze zijn vooral een bron van energie om elke dag de stapjes te nemen die noodzakelijk zijn om dichterbij te komen.

Dat geduld en die focus beginnen langzaamaan meer deel uit te maken van mijn karakter. Ik ben daar best gelukkig mee.

Op naar het volgende

Talking Heads jaar één was schoon en leerrijk. Ik wil Sofie, Joke, Bart db, Bart dw, Dirk, Ilse, Mei en Geerlinde daar graag voor bedanken.
Het ziet ernaar uit dat jaar twee nog interessanter wordt. Als je daar meer over wil lezen, keer dan regelmatig eens terug.
Mijn uniek voornemen is dit jaar wat meer te bloggen.

Als je zelf zin hebt om in een stimulerende omgeving te komen werken: er zijn wat vacatures bij Netlash-bSeen.

Ken Robinson over onderwijs

Ik heb een haat-liefde relatie met onderwijs. Enerzijds ben ik er niet in geslaagd mijn secundair diploma op een school te halen, maar op mijn 17 via middenjury. Anderzijds zijn de leerkrachten uit datzelfde secundair wel belangrijke richtingsaanwijzers geweest met een grote impact op mijn interesses/werk/studie/…

Haat-liefde dus. En ik vermoed van Sir Ken Robinson hetzelfde. Een boeiende spreker met een idealistische visie op kinderen, jongeren en dus ook op onderwijs. Soms op het randje af naïef, maar ik verkies graag naïviteit boven pessimisme.

Geniet van één van de best TED talks die ik tot nog toe ben tegengekomen:
http://www.ted.com/talks/ken_robinson_says_schools_kill_creativity.html

Het Sudbury onderwijs lijkt het dichtste bij de visie te komen van Sir Ken Robinson. Er is veel uiteenlopende literatuur over terug te vinden (het boek Summerhill is een aanrader), en er is een Sudbury school in Gent. Ik hoop dat ze daar binnen een klein/ruim decennium wat meer dan 7 leerlingen hebben rondlopen, want ik zou er graag mijn toekomstige kinderen naartoe sturen.

Roadtrip

Een job zoeken, afstuderen, beginnen met een job en beginnen met studeren, het zijn samen met de gentse feesten de redenen waarom Lisa en ik niet op reis zijn geraakt deze zomer. Dat hoeft zeker geen drama te zijn. Met de stralende gentse zon op de achtergrond hebben we wat werk in huis verzet en wanneer de regen onze plantenbakken vulde, leegden wij de kratten bier.

Ik was eind augustus wel blij: gedaan met op reis vertrekkende mensen en gedaan verleidelijke facebookfoto’s met getagde vrienden in paradijslijke oorden. Niet dus: de nieuwe piekperiode ligt begin september en dus begint het nu ook hier echt te kriebelen om op reis te vertrekken.

Internet blijkt alweer de perfecte remedie te zijn: we surfen ons te pletter op lonelyplanets, tripadvisors, … om onze plannen voor volgende zomer concreet te maken. Het wordt een roadtrip met een tent een qashqai en een lief, hoogstwaarschijnlijk in frankrijk en dat voor twee weken.

Een eerste link deed al behoorlijk dromen: vijf ideeën voor roadtrips in frankrijk waarvan de eerste (montpellier-nice), de tweede (provence) en de vijfde (route napoleon) ons er het beste uitzien. We zijn vooral op zoek naar unieke plekjes om onze tent op te slaan, met weinig mensen maar veel natuur om van te genieten. Alle tips zijn heel erg welkom!